De Kus

Al weer geruime tijd geleden, keek ik eens naar het programma van Rick Felderhof waarin hij bekende Nederlanders op bezoek heeft en deze stuk voor stuk interviewt en soms diepgaande vragen voorlegt.

Tijdens zo’n  vraaggesprek stelde hij de vraag aan een bekend TV presentator, wiens naam ik ffff kwijt ben maar ook niet belangrijk is, de vraag, toen het over liefde en huwelijk enz. ging, of hij zich zijn eerste kus met passie kon herinneren. Dus niet het kusje van je ouders bij het naar bed gaan of zo of van je tante als ze je feliciteert met je verjaardag, maar eentje waar de ‘vonken vanaf vliegen’ als je hem ontvangt of geeft aan iemand waar je toch wel iets meer interesse voor heeft dan gemiddeld!

De man moest even diep nadenken en het duurde even voor zijn antwoord kwam…,

Deze korte pauze zette toen mij aan het denken, kan ik dat eigenlijk zelf wel??

Nog voor het antwoord kwam, wist ik het !! Ja dat wist ik nog, hoewel het, op dat moment, zeker meer dan een jaar of 55 geleden moet zijn geweest, weet ik ook nog waar dat gebeurde, hoe fijn ik het vond en wie ik er ‘gelukkig’ mee maakte.

Een kleine inleiding voor ik een en ander duidelijk maak. Zo in de periode dat dit speelde, ik zal een jaar of 13 - 14 zijn geweest, werd er op het dorp dikwijls “Houten Wagen” gespeeld.  ( geen idee waar de naam vandaan kwam )  een soort ‘diefje met verlos’ waarbij een flink aantal jongens en meisjes zich verstopten en moesten worden opgespoord door een of twee uitgelote ‘speurders’

Praktisch het hele dorp vanaf de Graafse brug tot Dirk Hoogendoorn, het pakhuis van Oudenallen tot het transformatorhuisje aan de ‘smalle kant’ mocht worden gebruikt om een schuilplaats te vinden.  Tijdens zo’n spelletje gebeurde het!!

Ik kwam met Neelke R. de kleindochter van oud Burgemeester R, die veel op Kamerik logeerde bij oma en opa en meer Kamerikse was dan Haags, waar ze feitelijk woonde, terecht tussen planken en balken in de houtopslag van de Pijnses, waar we ons redelijk geriefelijk konden schuilhouden, dicht tegen elkaar aangezeten gebeurde het !! Onze blikken vingen  elkaar… een omhelzing volgde en patsss…. Daar was tie…, nu ik er aan terug denk, krijg het weer een beetje warm, ik was hevig verliefd. Natuurlijk vond ik Neelke al eerder erg interessant, maar zo dicht waren we nog nooit bij elkaar geweest.

Neekie, zoals ze thuis genoemd werd, had nog 2 iets oudere zusters een tweeling, die ook dikwijls hele vakanties op Kamerik waren en gedrieën genoten ze brede bekend- en genegenheid in het dorp, tijdens de vakanties behoorden ze min of meer bij de dorpsjeugd.

De ouders van de ‘meiden’ hadden ook nog veel vrienden onder de Kamerikkers, waar ook mijn ouders wel toe behoorden, ik kende ze niet anders dan Ome Jo en tante Dea.  De aanloop van Neelke naar huize Burggraaf was derhalve niet zo erg moeilijk, ook mijn zussen konden prima met haar overweg, zodat ze na het ‘planken incident’ dikwijls bij ons te vinden was en we zodoende een ‘pittige verkering’ onderhielden. Iets wat mijn ouders ook niet ontging natuurlijk en er de lol wel van inzagen. De partij vonden zij schijnbaar niet verkeerd.

Ik herinner mij nog dat ze opgeruimd en blij mee mocht met een ’s Zondags familie bezoek, waarbij we ‘knuffelend’ op de achterbank in de auto zaten, waarbij Pa en Ma quasi niets in gaten hadden.!?!  Kortom we genoten beiden van dit prille ‘liefdes geluk’.

Maar.. Lekker duurt maar kort is een bekend gezegde.

‘Avontuurlijk’, is voorzichtig uitgedrukt, als we het over Neelke’s aard en karakter hebben.

Ze was breed geïnteresseerd en altijd wel in voor iets nieuws, liefst een beetje ondeugends. Dit is ook de reden dat mijn eerste liefde verloren ging. Er waren kapers op de kust!! Neelke’s frivole gedrag jegens mij was opgevallen bij meerdere vrij grage jonge mannelijke dorpelingen, er begon een soort jacht op haar. De hofmakerij ontging haar niet en ze sloot zich er ook niet voor af .

Verklappen wie de ‘gelukkige’ werd, doe ik niet, omdat het er één van Blijleven was en Gijs heette !! Hij was de meeste brutale, kon ook het beste slootje springen, liep soms met een tamme kauw op zijn schouders !!   Neekie ging om …Het fikse leeftijd verschil van zo’n jaar of 5~6, was eerder een aanmoediging dan belemmering voor haar om dit avontuur met hem aan te gaan en hem haar diensten te bewijzen.Ik had er zwaar ‘de pest in’ !  

Ook deze ‘verhouding’ was overigens weer over toen de vakantie om was.

 Ik heb tijdens en na mijn Marine periode Neelke nooit meer gezien of gesproken, weet niet eens of ze nog wel leeft!??!  Haar ouders trof ik nog eens, ergens begin jaren ’70, toen ze met mijn ome Joop en tante Henny met hun boot Zutphen aan deden.